Wieczorem łatwo włączyć film Rona Howarda i dopiero po chwili zorientować się, że kojarzysz go także z telewizji, tyle że z zupełnie innej epoki. Jego dorobek obejmuje zarówno role aktorskie, jak i reżyserię oraz produkcję, ale przy wielu tytułach samo nazwisko nie podpowiada, po której stronie kamery pracował.
Howard przeszedł od ról telewizyjnych do reżyserii filmowej
- Aktor: Opie w The Andy Griffith Show i Richie Cunningham w Happy Days.
- Reżyser: Apollo 13, Piękny umysł, Frost/Nixon i Wyścig.
- Producent telewizyjny: jego dorobek obejmuje m.in. Arrested Development i Parenthood.
- Dobry punkt startu: wybierz Apollo 13 dla kina opartego na napięciu albo Wyścig dla sportowej rywalizacji.
Najpierw był aktorem, a reżyserem filmowym został później
Widzowie często kojarzą Howarda z reżyserskimi hitami, choć jego rozpoznawalność zaczęła się od ról przed kamerą. Jako Opie Taylor występował w The Andy Griffith Show, a później jako Richie Cunningham w sitcomie Happy Days. To dwa różne etapy tej samej kariery: najpierw dziecięca i młodzieżowa popularność, potem praca nad filmami jako reżyser.
W kinie aktorskim zapamiętano go m.in. z American Graffiti George’a Lucasa oraz westernu The Shootist z Johnem Wayne’em. Te tytuły pomagają uchwycić, dlaczego łatwo pomylić role: Howard przez lata był znaną twarzą ekranu, zanim jego nazwisko zaczęło przyciągać uwagę jako nazwisko reżysera. Debiut reżyserski, komedia Grand Theft Auto, przypadł na 1977 rok, a Howard zagrał w niej również jedną z głównych ról.
Ten zwrot nie oznaczał całkowitego porzucenia telewizji. Zmienił się przede wszystkim punkt ciężkości jego kariery, a lista ekranowych wcieleń przestała być najlepszym sposobem porządkowania całego dorobku.
Od „Plusku” do „Pięknego umysłu” widać zmianę skali
W filmach Howarda łatwo rozpoznać różne gatunki, nie jedną powracającą receptę. Plusk i Kokon łączą kino rozrywkowe z fantastyką, zaś Willow skręca w stronę przygodowego fantasy. To dobry zestaw, jeśli chcesz zobaczyć, jak szeroko reżyser rozkładał akcenty, zanim przeszedł do głośnych dramatów biograficznych i historycznych.
Najbardziej znane poważniejsze tytuły to Apollo 13, Piękny umysł i Frost/Nixon. Pierwszy buduje napięcie wokół misji kosmicznej, drugi opowiada o matematyku Johnie Nashu, a trzeci przenosi na ekran telewizyjny pojedynek między Davidem Frostem a Richardem Nixonem. Wspólnym mianownikiem jest czytelnie prowadzony konflikt, choć jego źródłem bywa techniczny kryzys, osobisty dramat albo starcie przed kamerami.
Za Piękny umysł Howard otrzymał Oscara za reżyserię podczas 74. ceremonii, a film zdobył także nagrodę za najlepszy film. Potwierdza to oficjalny zapis Akademii Filmowej. Uważam, że właśnie zestawienie tego filmu z Frost/Nixon najlepiej pokazuje jego sprawność w opowiadaniu o znanych postaciach bez zamieniania historii w sam wykład faktów.
„Wyścig” i „Apollo 13” odpowiadają na różne filmowe nastroje
Jeśli szukasz mocnego tempa, zacznij od Wyścigu, opowieści o rywalizacji kierowców Formuły 1, Jamesa Hunta i Nikiego Laudy. Gdy bardziej pociąga cię napięcie wynikające z awarii i pracy zespołu, wybierz Apollo 13. To prosty podział według rodzaju emocji: sportowa konfrontacja kontra wspólne zmaganie z kryzysem.
Inny nastrój ma Człowiek ringu, czyli historia boksera Jima Braddocka, a jeszcze inny Kod da Vinci oraz jego kontynuacje, Anioły i demony i Inferno. Te ostatnie filmy tworzą serię z Robertem Langdonem, więc najlepiej oglądać je w kolejności premier. Z kolei Solo: A Star Wars Story jest użytecznym przykładem, że Howard potrafi wejść w gotowe, rozbudowane uniwersum, a nie tylko opowiadać zamknięte historie.
Na początek wybór nie musi więc oznaczać rankingu „najlepszego” filmu. Wybierz tytuł według tego, czy masz ochotę na biografię, thriller, kino sportowe czy przygodę; wtedy łatwiej docenić rozpiętość jego filmografii.
Telewizyjne projekty Howarda kryją się także za kamerą
Po latach jako aktor Howard pozostał związany z telewizją, choć często już jako producent lub narrator. W Arrested Development pełni rolę narratora i pojawia się jako fikcyjna wersja samego siebie. To przewrotny powrót do ekranu: publiczność słyszy głos twórcy, którego wcześniej znała głównie z młodzieńczych ról.
W telewizyjnym dorobku Imagine Entertainment są też takie seriale jak Felicity, Friday Night Lights i 24. Nie każdy projekt wyprodukowany przez firmę jest jednak serialem wyreżyserowanym przez Howarda; rozróżnienie między reżyserią, produkcją i występem aktorskim pozwala uniknąć częstej pomyłki w filmografiach. Zarys tej działalności opisuje Academy of Achievement.
Jeśli interesuje cię Howard przede wszystkim jako twórca telewizyjny, zwróć uwagę również na miniserial Genius, przy którym pracował jako producent wykonawczy i reżyser pilota. Z kolei The Andy Griffith Show i Happy Days najlepiej oglądać jako przykłady jego aktorskich początków, a nie jako projekty stworzone przez niego za kamerą. To właśnie funkcja przy produkcji mówi tu więcej niż samo nazwisko w obsadzie.
Najłatwiej ułożyć filmografię według roli, nie daty
Przy nazwisku Howarda katalog tytułów szybko robi się mylący, bo aktor, reżyser i producent to trzy różne ścieżki. Oficjalny profil Television Academy odnotowuje jego role w The Andy Griffith Show i Happy Days, a także późniejsze filmy reżyserskie. Z kolei Imagine Entertainment wskazuje na jego pracę w filmie, telewizji i dokumentach.
Najpraktyczniej zacząć od jednej z trzech ścieżek:
- Howard jako aktor: American Graffiti, The Shootist i klasyczne sitcomy.
- Howard jako reżyser: Apollo 13, Piękny umysł, Frost/Nixon albo Wyścig.
- Howard jako producent: seriale i dokumenty związane z Imagine Entertainment.
Jeśli masz wybrać jeden film na wieczór, postawiłabym na Apollo 13, gdy liczy się zwarte napięcie, albo na Piękny umysł, jeśli wolisz dramat skupiony na bohaterze. A gdy trafisz na nazwisko Howarda przy serialu, sprawdź jeszcze, czy oznacza reżyserię, produkcję czy występ. Ta drobna różnica porządkuje całą filmografię.
